چند شب پیش بود مطلب مربوط به بازی جدید فرشته رو می خوندم..... .خسته و کوفته خوابم برد....موزیک متن از ونجلیز.... .خواب دیدم:

دارم از کنار بنایی با معماری کهن می گذرم... .نوری رو پشت یک دیوار دیدم توجه ام رو به خودش جلب کرد...اروم اروم با پر رویی تمام به سمت روشنایی ... .به امید چی ؟.. اینو نمی تونم بگم که.... .واووووووو توکای مقدس....{مگه تو خواب...}با حجب وحیای خاصی رفتم کنارشون سلام کردم....گفتم ای مقدس... .{شمع نیم ٬جمع نیم٬دود پراکنده شدم...}توکا قد و بالام رو نگاهی انداخت یه ذره به عقب پرید... .گفتم استاد منم... .دلش هری ریخت پایین شک ندارم مرا دیوانه می پنداشت...طبیعی هم بود چون عکس تو بلاگم.... اره دیگه ادمی گاهی ناچار میشه از این کارها بکنه...پسر همسایمون لطف کرد ..خدا همیشه عقل رو به یکی میده قیافه رم به یکی.... با هزار زحمت به استاد فهموندم که کیم... .توکا برگشت گفت که راست میگی تیکه کلامت رو بگو.... .و من اینچنین سرودم...منو این همه خوشبختی محال ..محال...و توکا اغوشش را به سوی من گشود و من باز نه شمع بودم نه جمع و دیوان توکای نیستانی را در اعماق ذهنم می سرودم و تیغ می زدم... .گر چه در اغوش کشیدن توکای عزیز کاری بس دشوار می نمود اما از پسش بر امدم...همچنان من شمع نمی بودم که صدای عطسه ایی ٬هر دوی ما را جذب خویش نمود باز هم خوب بود فرشته عکس توی بلاگش نداشت که نیاز به دقایقی طولانی اثبات هویت باشد... بله فرشته بود....همون خالق فری پاتر و دوستان بلاگی...ما چنان سخت پرداختیم به شرح بوسه توکا ز خانوم..... که توکای مقدس با چشم غره ایی هردوی ما بلاگر نماها را به ارامش و سکوت فرا خواند... .حیف که ترقه در خواب به هم نمی رسید.... .در این بین فرشته خانوم به جا اوردند که ما در حال سو استفاده از بازی ایشانیم...شروع شد کل کل..... .در این بین صدایی ما را باز شمع و هر چی نما کرد...صدا اشنا بود گربه... بله جناب پیشک با یک فقره تخته شاسی...کی فکرش رو میکرد نابغه  طراحی را به چشم غیر مسلح ببینیم... {خودمم میدونم کشش دادم}طوفانی٬ انی سر گرفت چشم مان به جمال دیگر مهمانان فرشته خانوم باز شد ناگهان صدایی اشنا زدور ما را نیشخون گرفت اری کاسنی اعظم....ما چنان فریفته نماها بودیم که ازیاد برده بودیم که چه اجتماع هنرمندیده ایی به گرد ماست...ناگهان از دور سیاهه مردی با پوشش اعصار کهن به سمت ما شتافت ... با این نوا..به به به به...مختلط هوم...الان تماس میگیرم ۱۱۰ عقد و محضر و بادا  بادا مبارک بادا... ما که سر خوش از این که فقط ایرانی و بس٬ چنان سینه سپر نمدیم که گویی رستم...همگی یورش بردیم به سمت گفتمان.... اری پیرمردی بیش نبود.... کاسنی گفت شک نکنید صاحب زمین....  ما که با اطمینان از خواب بودگی خویش می بودیم... گفتیم تا ما را هست غمی مباد ٬شتافتیم گلادیاتور وارانه به سمت پیر کهن....پیرمرد که اوضاع را پس دید بر گشته سوتی کشید که تمامی ارزو های تیم ملی را نقش بر اب کرد...بله پیرمرد لشکری بادیگارد میداشت که همچون ذولفقار ۴ به سمت ما میشتافتند...و ما را کجا میبینی توکا را کجا ناگه صدایی از جمع بادیگاردیون بر امد که :توکا ااااااااااااااااااااااااااااا... و مار ا دگر نمی دیدی از وفور سر عت در فرار.... .اری مردان اهنین بودند....

نوشته شده توسط مرتضی خسروی در 87/01/26 |