دوره راهنمایی  معلم جالبی داشتیم..معلم هنر. سخت باور پذیر است که وقتی وارد کلاس میشد آستین ها را با خصومتی که در رگ های متورم پیشانی اش موج میزد بالا میزد٬...و میگفت هر کی مرد بیاد جلو... .نیمکت جلو نشسته بودم و در تمام کلاسها نقاشی کشیدن من به راه بود.جالب اینکه به وقت کلاس قران من به بیرون کلاس راهنمایی میشدم٬چون معلم قران معتقد بود باید هر تصویری را که طراحی میکنی باید در دوزخ بهش جان ببخشی...در مورد وصف ایشان فقط بگویم که واترقیده بود...چاق..لپ های درشت...انگشتر هایی به درشتی مچ دست اش...همیشه بوی عطر مشهدی میداد٬از انجا که الرژی داشتم ٬با عطسه های پیاپی٬ ایشان بدرقه ام میکرد.یادم رفت بگویم که سر کلاس قران من نیمکت اخر بودم.عطسه ها که شروع میشد داد میزد:منافق از اخر ضربه میزند. و من بیچاره به جرم به استهزاء گرفتن کلاس قرآن به دفتر سپرده میشدم٬باقی را خود تصور کنید. در مورد کلاس هنر میگفتم٬ هیچ وقت مشق خط نمیکردم.گرچه خطم از همه کلاس بهتر بود.مدام معلم مربوطه با دفتر کلاسی که بیش از سه کیلو وزن داشت به جان کله ما می افتاد٬بعید نیست طرح های امروزم محصول اختلالات ان روزها باشد...یک روز درس قرآن دقیقا قبل از ساعت هنر بود...نتوانستم جلوی زبان سبز را بگیرم٬از جناب واترقیده پرسیدم :اقا شما میگویی خدا عالم به کل علوم است٬قادر مطلق است درست است؟گفت:دقیقا... .گفتم :اقا اگر خدا همه چیز را میداند معنی اش این است که میدانسته که من از بدو تولد تا لحظه تهنیت و درود به ملک الموت چه خوبی ها و چه بدی ها میکنم...پس خدا خوبان را با شناخت به این مساءله خوب و بدان را بد افریده؟؟؟...تصور کنید ناظم هم برای سر کشی به کلاس سر رسیده باشد.خدا نبخشد شان دو مرد نره غول به جانم افتادند...نیست هیکل جفتشان پر عطر های به قول یکی از بچه ها حزب الهی بود چنان عطسه ایی منو گرفته بود که خر بیار باقالی بار کن...از ایشان کتک و از من عطسه و از من خنده... .حسابی که به سوالم جواب دادند دست از سرم برداشتند...من که لبریز از جواب بودم٬دفتر دو خطی رو باز کردم و شروع کردم به خط خطی..کلاس هنر شروع شده بود و من هنوز سرم به دفترم گرم بود.از شانس من گربه پشت کلاس جر خورده بود پنج عدد بچه گربه زاییده بود...یکی از بچه ها دقیقا یک چهارم من بود.... اسمش احمد بود. با یک پس گردنی سنسور هاش رو فعال کردم...کلاس ما شوشه نداشت٬گفتم احمد یکی از اون گربه ها رو میخواهم...یادم رفت تا اینکه احمد بره گربه رو بیاردش برایتان توضیح بدهم که معلم هنر یکی از گوش هایش شدیدا کاهل بود...بماند که با چه زحمتی ولی بچه گربه به دستم رسید...شانس ما را می بینی؟معلم بالای سرم سبز شد...گفت:کو مشق خط ات خسروی؟...حالا دست من رو گلوی گربه ...گربه پرید ...معلم هم...اون روز باز من مورد پاسخگویی شدیدی قرار گرفتم.... .اگر مخ من درست کار میکرد باید تمام عمر گذشته را به نیایش می گذراندم... .بابت پاسخ زیبای ان روز... .سالها پس از ان سر کلاس طراحی یکی از هنرجو ها از من پرسید عکس شاهرخ خان رو برای ژوژمان بکشیم خوب است اقا؟...به خودم خندیدم و ته دلم گفتم :ممنون ام از همه کسانی که همچون پاسخ معلم واترقیده مرا مستفیض کردند...ممنون از همه کسانی که کوبیدند بر سر من...تا کینه ایی بشود برای بالا کشیدنم...کاش میشد باز هم از ایشان درس واترقیدگی اموخت...شاید انوقت اندیشه های امروزم هم همچون ژوژمانی از پرتره شاهرخ خان نمود میداشت... .

نوشته شده توسط مرتضی خسروی در 87/03/14 |